De Jonge Akademie

Ga direct naar de inhoud
Ga direct naar de site navigatie
Ga direct naar zoeken

Week 35: dagboek van Sjoerd Repping

27 mei 2013

Sjoerd Repping, fotografie Milette RaatsWeekdagboek van een wetenschapper: Sjoerd Repping (AMC-UvA) van 13 - 19 mei 2013. Sjoerd is een internationaal toponderzoeker op het gebied van de humane voortplantingsgeneeskunde.

Maandag

Lief dagboek......., goh, wat heb ik dat al jaren willen zeggen! Leuk om de pen ter hand te nemen en de lezers een kijkje te geven in een week van een wetenschapper!
Ken je dat gevoel als je net terug bent na een weekje vakantie? Je bent heerlijk ontspannen (ook al heb je in de vakantie al je meel weggewerkt) en ziet dan je agenda weer voor je. Het lijkt wel alsof iedereen zijn afspraak met jou heeft opgespaard tot (vlak) na je vakantie! Zo begon mijn week vandaag met  het afhandelen van een incident op de afdeling, het voorzitten van de benoemingsadvies commissie van een nieuwe potentiële hoogleraar vroege ontwikkeling en lange termijn effecten (prima kandidaat overigens met een sterke visie), een kennismaking met de nieuwe financieel beheerder van de afdeling, een afspraak met debiteuren over rekeningen naar patiënten die om een of andere reden niet gestuurd zijn en een overleg om het nieuwe protocol 'Vruchtbaarheidsbehandelingen bij mensen met een infectieziekte' te bespreken. En toen was het nog maar half 1. Geluncht met twee gynaecologen uit Egypte. Eén van hen verricht promotieonderzoek samen met onze afdeling. Centraal in dat onderzoek is een klinische studie die in meerdere centra en in meerdere landen tegelijkertijd wordt uitgevoerd. Er nemen centra deel uit Egypte, Jordanië, Iran en Syrië. Alleen in het laatste centrum includeren ze al lange tijd geen patiënten meer...... Ook nog een interessante discussie gevoerd over het opzetten van meer biologisch onderzoek in Egypte. Aansluitend weer een afspraak over financiën (integrale kostprijs modellen voor alle medische verrichtingen die we uitvoeren) en nog even bijgepraat met de hoofdverpleegkundige en een van de gynaecologen.

Om 14.45 uur richting huis om de jongste (Moos, 5) uit school te halen. Hij wil graag een vriendinnetje mee om te spelen. Prima natuurlijk. Mijn andere twee kinderen (Zaza, 8 en Gijsje, 10) zijn zelf naar huis gefietst met hun hartsvriendinnetjes Saar en Noor. Huis dus vol met zes kids. Gezellig sap gedronken en koekjes gegeten. Gijsje heeft nog een half uurtje pianoles (aan huis gelukkig) en daarna wordt er druk gespeeld. Tussendoor nog een telefoontje van het hoofd van de afdeling over lopende zaken en natuurlijk koken. Om half zeven is Etelka (mijn vrouw) thuis van ook haar eerste dag na de vakantie en schuiven we aan tafel. Als de kids op bed liggen komt de laptop weer op tafel om de 70 meeltjes van die dag weg te werken en wat stukken voor morgen door te nemen. Mijn vrouw heeft enthousiast de vliering opgeruimd dus ik sta midden in de nacht nog dozen te verslepen. Uiteindelijk om 2 uur naar bed.

Dinsdag

In een druk gezin is het essentieel om de agenda's op elkaar af te stemmen. Etelka werkt maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag volle dagen en heeft als gynaecoloog regelmatig nacht- en of weekenddiensten. Sinds de kinderen allemaal naar school gaan werk ik weer 5 dagen (daarvoor heb ik 8 jaar lang een vaste pappa-dag gehad), maar ben ik maandag en dinsdag in principe om 15.15 uur thuis om ze uit school te halen. Eens in de 6 weken heb ik weekenddienst en als wetenschapper ga ik ongeveer 6 keer per jaar naar het buitenland om een voordracht te geven. Vergaderd wordt er overigens ook steeds vaker voor 8.30 en na 18.00 uur.
Etelka brengt de kids vandaag (zij heeft poli en ik een afspraak in de VU). We voeren overleg over het voorgenomen besluit om het Vrouw Kind Centrum (VKC) van de VU met het VKC van het AMC (waar mijn afdeling onderdeel van uitmaakt) samen te voegen. Alle zorg voor vrouwen en kinderen komt dan op de locatie Meibergdreef waar nu het AMC gehuisvest is. De neurologie gaat in z'n geheel naar de locatie Boelelaan waar nu het VUmc zit. Over 15 jaar is er als het goed is een gemeenschappelijk ziekenhuis op 1 locatie. Spannende tijden. Het samengaan van de afdelingen zal met name een uitdaging zijn op het persoonlijke, emotionele vlak; Verschillende teams met verschillende mensen met verschillende visies. Gelukkig is het doel gelijk: het verrichten van top klinische zorg en wetenschappelijk onderzoek voor patiënten met vruchtbaarheidsproblemen. Dit wordt een belangrijke taak voor mij de komende tijd, en ook natuurlijk een hele leuke uitdaging.

Daarna 'terug' naar het AMC en na een korte afspraak met iemand van de klinische genetica over een onderzoeksthema Reproductive Health een afspraak met de collega afdelingshoofden van de vrouwenkliniek over, jawel, de begroting! Aansluitend nog een afspraak over het onderzoeksthema met een van de kinderartsen. Dan een afspraak voor morgen voorbespreken en dan weer op huis aan. Het aantal kinderen telt nu 'slechts' 5 en wederom is het gezellig. Ik bereid het eten voor zodat Etelka het kan overnemen als ze om 17.45 thuis komt; ik moet om 18.30 vergaderen in Utrecht. Een korte overdracht en dan in de auto. Fijn dat die A2 nu 5-baans is (hoewel ik liever op de fiets zou gaan) en ik schuif om 18.25 uur aan het overleg aan. Drukke discussie tussen alle vergunninghoudende ivf klinieken over de alternatieve bezuinigingspakketmaatregel. Onder druk reduceren medicijnleveranciers hun kostprijzen met wel 30%. Interessant, blijkbaar nog marge genoeg. Om 22.30 uur thuis en dan nog wat voorbereiden voor morgen, de email bijwerken en wat stukken lezen. Ook nu red ik het niet om voor 1.30 uur in bed te liggen.

Woensdag

Naast mijn baan als hoogleraar en hoofd van de afdeling ben ik voorzitter van de Nederlandse vereniging voor klinische embryologie (KLEM). In die hoedanigheid schuif ik om 9:00 uur aan voor een overleg met de directeur generaal Volksgezondheid. Zo kom je nog eens ergens. Het gaat over de introductie van nieuwe voortplantingstechnieken. Dat ligt politiek altijd erg gevoelig, zoals we vrij recent nog hebben gemerkt met de introductie van het invriezen van eicellen voor vrouwen zonder partner. Vaak is zo'n klinische introductie voor de betrokken professionals een laatste stap van een lang traject maar voor politici komt het vaak als donderslag bij heldere hemel. Over hemel gesproken: het ligt ook erg voor de hand dat bepaalde politieke partijen bij alle maatschappelijke discussies over leven en dood proberen punten te scoren voor hun achterban. En dat andere partijen deze partijen weer proberen te paaien of ten minste te vriend te houden. Uiteraard is iedereen gerechtigd om zijn of haar mening te uiten en er naar te handelen maar ik heb een hekel aan mensen die hun mening aan andere willen opdringen of anderen hun recht op eigen keuze beperken. Wel goed en interessant om te zien hoe er vanuit de politiek en het ministerie wordt omgegaan met gevoelige kwesties.

Op de terugreis zeer goed en diepgaand gesproken met mijn collega voorzitter van de Nederlandse vereniging voor gynaecologie en obstetrie (NVOG) over de positie en het belang van klinisch evaluatieonderzoek. Daarbij draait het om het bepalen of bepaalde interventies of diagnostische testen van klinische nut zijn. Schrikbarend zijn de cijfers daarover eigenlijk: van de helft van alle behandelingen ontbreekt het bewijs van effectiviteit (over het bewijs van veiligheid nog maar niet te spreken). Eigenlijk zou dit geen onderzoek moeten zijn maar gewoon een integraal onderdeel van de klinische zorg; probleem hier is dat artsen eigenlijk niet opgeleid worden als wetenschappers maar als zeer goed getrainde doeners…… Ik ben ervan overtuigd dat een groot deel van de zorgkostenproblematiek opgelost kan worden door het correct uitvoeren van klinische evaluatieonderzoek, of beter gezegd door zorgevaluatie. Nog genoeg te doen zullen we maar zeggen.

In het AMC aangekomen een lunchbespreking met de NVOG over de toekomst van het Consortium, een succesvol samenwerkingsverband voor zorgevaluatie in de Obstetrie, Gynaecologie en Voortplantingsgeneeskunde. Dan 2 uur tijd voor wetenschap. Samen met een van mijn voormalig promovendi (die nu zijn eigen clubje van 3 promovendi begeleidt) en onze bio-informaticus brainstormen we over mooie proeven om de biologische oorsprong van de ouder wordende eicel te achterhalen. Aansluitend een intensieve en strenge bespreking met een IT-leverancier en een landelijke stichting over het mogelijk uitrollen van een nieuw programma waarin alle gegevens van mensen met vruchtbaarheidsproblematiek opgenomen kunnen worden (een zogenaamd Electronisch Patienten Dossier). Ik moet heel duidelijk maken dat hetgeen wat wij doen geen enkele ruimte laat voor niet goed functionerende programmatuur. Dan nog een half uurtje met het divisiebestuur spreken over het mogelijk vertrek van een collega, een half uurtje met een kinderoncoloog uit de VU over fertiliteitspreservatie bij kinderen en als afsluiting nog een uurtje met collega’s uit Leiden over mogelijke samenwerking. Even een half uurtje bijpraten met een collega en dan nog een avond brainstormen over de uitkomsten en interpretatie van een multicenter onderzoek. Erg interessante data maar ook weer niet heel makkelijk te interpreteren of te vertalen naar de praktijk. Om half 11 thuis, kopje thee met Etelka en dan de laatste stukken lezen voor mijn eerste CCMO vergadering van morgen.

Donderdag

Wetenschappelijk onderzoek met mensen moet vooraf getoetst worden door een medisch ethische commissie (METC). Voor onderzoek met wilsonbekwamen, kinderen en embryo’s is er een speciale landelijke commissie: de Centrale Commissie Mensgebonden Onderzoek (CCMO). Bovendien heeft deze commissie een controlerende functie over alle METCs in Nederland. Ik ben recent gevraagd toe te treden als lid van de CCMO met als aandachtspunt het onderzoek met embryo’s. Een grote eer en een leuke verbreding van mijn werk. Het komt niet vaak voor maar ik ken nog niemand in deze club die voor het eerst vergadert op een keurige vergaderlocatie in de stationshal van Den Haag. Ik verbaas me een beetje over de enigszins oubollige manier van documentbeheer bij de vergadering. Van te voren krijgt ieder lid een CD-rom met daarop alle stukken voor de vergadering. Een agenda en het verslag van de vorige twee besprekingen wordt op papier gestuurd. In de dagen voor de vergadering volgen nog enkele stukken die laat binnen zijn gekomen per email. Bij het binnentreden liggen er voor iedereen weer CD-roms (voor als je ze vergeten bent), staat er een tiental laptops klaar (als je die bent vergeten) en komen sommigen met een grote stapel papier naar binnen. Tevreden zet ik mijn iPad met ultradun toetsenbord voor me neer en blader door alle stukken in mijn dropbox folder….. Ik besluit me nog even in te houden …. De vergadering is buitengewoon interessant. Diepgaande discussies, weloverwogen besluiten, zeer veel aanwezige kennis, en vooral weer eens even wat anders.

Om 2 uur de trein terug richting VUmc om met een club mensen te spreken over hoe het onderzoek in het VKC te positioneren in de alliantie AMC/VUmc. Iedereen is het er unaniem over eens dat het onderzoek rondom zwangerschap en geboorte een belangrijke plek moet krijgen. Da’s mooi. Ik zou eigenlijk nog even terug moeten naar het AMC voor de maandelijkse borrel van mijn afdeling maar besluit de metro naar huis te nemen zodat ik Moos kan ophalen van zijn schoolreisje. Het is guur, koud en nat, het lijkt wel herfst. Hij heeft het reuze naar zijn zin gehad maar is wel uitgeput. Thuisgekomen besluiten we samen de net geïnstalleerde open haard aan te zetten. Wow, wat is dat heerlijk zeg!! Ook al is het al diep in mei…. We halen samen de meiden van paardrijles, eten pasta met het hele gezin en leggen de kinderen in bed. Zelf kruipen we rond middernacht onder de wol.

Vrijdag

Etelka heeft dienst vanavond en vannacht dus ik doe het vanavond alleen. Morgen en overmorgen heb ik weekenddienst en Etelka is zaterdag overdag vrij en moet zondag een 24-uurs dienst draaien. Lekkere logistieke uitdaging. Ik zal zaterdagochtend de kinderen mee nemen naar het AMC, daar spelen ze dan even een half uurtje in de koffiekamer van mijn afdeling zodat ik vast aan de slag kan in het lab. Etelka haalt ze dan op en neemt ze mee naar huis. Zaterdagnacht blijven ze dan bij opa en oma slapen (die wonen aan het eind van onze straat en zijn onmisbaar in het reilen en zeilen van ons gezin) en ik haal ze daar dan zondagmiddag weer op. Gelukkig is dit wel een hele grote uitzondering: pappa en mamma tegelijkertijd dienst.

Ik breng de kinderen naar school en ga dan door naar het AMC. Voor het eerst deze week een uurtje leeg in de agenda. Bureau opruimen, wat taken afhandelen en dan een bespreking met alle groepsleiders van het lab. Rond lunchtijd nog de laatste hand leggen aan het protocol infectieziekten en voortplanting en dan nog een acuut telefonisch overleg over dezelfde studie als waar we woensdagavond voor bij elkaar zaten. Ik sluit de vrijdag af met drie heerlijke uurtjes brainstormen en kijken naar data met drie van mijn promovendi en hun directe begeleiders. Heerlijk! Altijd erg leuk om te zien hoe jonge mensen proberen grip te krijgen op hun eigen data, de vraagstellingen en vooral de betekenis van dit alles.
Thuisgekomen haal ik Moos op van de oppasmoeder, komt Gijsje zelf naar huis gefietst en blijft Zaza bij een vriendinnetje eten. Om half 9 ligt iedereen op een oor. Ik ruim op en lees het laatste hoofdstuk van het boek Getting Things Done van de timemanagement goeroe David Allen. Ik overweeg sterk om zijn methode te gaan toepassen. Na het laatste slokje wijn kruip ik alleen in bed.

Zaterdag

De vooraf afgesproken wissel op het AMC werkt prima. De dienst is niet heel druk. Toch ook altijd fijn om wat praktisch werk te verrichten naast al dat vergaderwerk gedurende de week. We vriezen onder andere eicellen in van een 19-jarige vrouw met het syndroom van Turner. Als gevolg van dit syndroom komt ze heel vroeg in de overgang. Hopelijk kan ze met de ingevroren eicellen later nog kinderen krijgen. Hoe dankbaar is dit werk wel niet…..

Om 3 uur thuis doe ik nog even de boodschappen voor de komende week (5 grote tassen vol zoals gebruikelijk), eten we bij opa en oma ter ere van de verjaardag van mijn zwager en dan hebben Etelka en ik de avond alleen. Heerlijk! Heel gek om zonder kinderen in je eigen huis te slapen. In plaats van de stad in te gaan voor een borrel en een filmpje besluiten we de open haard aan te steken en met een boek en een glas port op de bank te kruipen…….. Maar niet nadat ik onze kleren voor morgen naar het AMC heb gebracht zodat we zondagochtend in alle vroegte samen 12 kilometer kunnen hardlopen naar het AMC…… Je leeft tenslotte maar 1 keer!


Ga terug naar de bovenkant van deze pagina
Ga terug naar de inhoud
Ga terug naar de site navigatie
Ga terug naar zoeken