De Jonge Akademie

Ga direct naar de inhoud
Ga direct naar de site navigatie
Ga direct naar zoeken

Week 18: dagboek van Wim van Westrenen (deel 1)

18 januari 2013

Weekdagboek van een wetenschapper: Wim van Westrenen (Vrije Universiteit) van 7 tot en met 13 januari 2013. Wim doet onderzoek naar gesteenten op aarde, de maan en andere planeten.

Maandag

De wekker toch maar een kwartiertje eerder dan vlak voor de kerstvakantie - we moeten er allevier (dochters Femke en Sanne van 4 en 6, echtgenote Fraukje, en ik) weer een beetje inkomen. Voor de zoveelste keer bedenk ik me dat ik die berg boterhammen en fruit toch beter zondagavond had kunnen smeren en hakken. Uiteindelijk net op tijd de deur uit, geen lekke banden, en op tijd binnen op school. De meiden hebben er zin in en wegbrengen naar de klaslokalen is zo gebeurd. Op de fiets naar de VU – dat blijft een dagelijks genot en de voornaamste reden om naar Amstelveen te verkassen toen Fraukje en ik allebei aan de VU kwamen te werken. Het eerste halfuur op de VU bestaat voornamelijk uit nieuwjaarswensen uitruilen; voor velen is dit de eerste werkdag in 2013. Daarna een halfuurtje emails bijwerken (niet veel omdat ik zondagavond een en ander al bekeken had), en snel langs wat (Amerikaanse) internet-sportpagina’s surfen. De Washington Redskins (politiek zeer incorrecte naam, inclusief indianentooi als mascotte) hebben verloren, helaas. Ik ben al 10 jaar uit Washington weg maar blijf de voortgang van de plaatselijke sportclubs volgen - ik heb wat met Amerikaanse sporten en met cricket (ben in Engeland gepromoveerd), ik denk omdat het zo vol met statistieken zit en daar houd ik wel van.

Om 10 uur komt Nicci binnenwandelen, een promovenda uit Engeland die een deel van haar promotieonderzoek in Nederland komt doen. Ze is deze hele week in Amsterdam om te leren hoe je hogedrukexperimenten doet en zo je eigen maanstenen maakt. In Engeland (aan de Open University) zal ze metingen doen aan echte maanstenen die door de Apollo-missies naar de Aarde zijn gebracht. Ik ben jaloers – zo’n project zou ik zelf ook graag willen doen. Gedurende de dag laat ik haar de eerste stappen in het lab zien, en we vullen een rijtje formulieren in om toegang tot gebouw en laboratoria te regelen. Sergei, die verantwoordelijk is voor de elektronenmicroscoop waar onze hele groep veelvuldig gebruik van maakt, komt voor de lunch data laten zien van een experiment door een van mijn ex-postdocs, die inmiddels voor een uitgever van wetenschappelijke boeken en tijdschriften werkt. Helaas teleurstellend, het is weer niet ‘het’ experiment waarmee haar postdoconderzoek glorieus wordt afgesloten – we zullen nog minstens een experiment moeten doen om haar studie naar de vroege ontwikkeling van de Maan echt af te ronden. Dit is waarschijnlijk het langstlopende project in mijn lab – we zijn er al een jaar of 6 mee bezig. Uiteindeijk wordt het bijbehorende artikel een dijk van een verhaal (denk ik). Ik schrijf Elodie meteen om te vragen of ik het volgende (laatste?) experiment zal doen.

Bij de lunch heb ik samen met collega Pieter een jaargesprek met Josepha, een andere promovenda die in de laatste maand van haar contract zit. Het gesprek is daarom kort – ze heeft het afgelopen jaar een berg nuttige data geproduceerd en het is duidelijk wat er moet gebeuren de komende maand/maanden. Ze is een heel eind op weg en heeft na meer dan een jaar strubbelingen bij aanvang van het project 4 jaar geleden nu een mooie set gegevens. De motivatie om het allemaal op te schrijven is soms moeilijk te vinden, maar de kerstvakantie was een prima rustperiode en ze kan er weer helemaal tegenaan – mooi om te zien.

De middag begint met het verwerken en indienen van de eindcijfers van een hertentamen van 2 januari voor een van de eerstejaars cursussen die ik deels verzorg (Eigenschappen van Gesteenten). Voor 3 van de 4 studenten goed bericht. Het slagingspercentage van dit vak is na vergelijken van de resultaten van het hertentamen met het eerdere tentamen in november in een jaar tijd gestegen van 73 naar 90 procent. We weten niet goed hoe dit komt – de inhoud van het vak is bijna identiek gebleven. Zou het de invoering van het bindend studie-advies kunnen zijn? De rest van de middag zit ik in het laboratorium om Nicci te laten zien hoe we nepmaanstenen maken. Het is heerlijk om in het lab bezig te zijn. Dat denk ik elke keer, en toch kom ik er door de toenemende hoeveelheid andere verantwoordelijkheden en taken te weinig.

Om half 6 vertrekken Fraukje en ik richting de naschoolse opvang. De dames zijn allebei moe na de eerste school+opvangmiddag, maar hebben wel veel plezier gehad. Bij de post zit een brief van de ING waarin staat dat ik een bepaald formulier niet heb ingediend, met het verzoek het bijgevoegde formulier in te vullen en op te sturen. Twee problemen (a) Ik heb het formulier in kwestie al twee keer ingediend (b) er is geen formulier bijgevoegd om in te vullen. Zucht. Het eten staat om kwart voor 7 op tafel (ook dat kan eerder -  we moeten er echt weer een beetje inkomen), en na het voorlezen van een verhaaltje liggen ze om kwart voor 8 op bed. Tijd voor koffie (ook wij zijn intussen toegetreden tot de groep watjes die decafe drinkt in de avond) en het openen van de laptops/ipads/netbooks (doorhalen wat niet van toepassing is). Ik bewerk een abstract voor een congres in Amerika in maart (de deadline voor indienen is morgen), en lees het manuscript door van Josepha zodat we er morgen over kunnen overleggen. Tussendoor komt er een bericht binnen van de onderwijsondersteuning over de besteding van het extra collegegeld dat niet-EU studenten betalen. Elke student betaalt bedrag x per jaar (veel meer dan niet-EU studenten), nu mogen we voorstellen wat er zou moeten gebeuren met het deel van x dat overblijft als iedere instantie binnen de VU zijn/haar deel heeft afgeroomd. Wat er over blijft is ongeveer een tiende van x (negen tiende verdwijnt dus naar elders). Dat geeft maar weer eens aan dat degenen die het onderwijs geven niet de eerste zijn waaraan gedacht wordt als het om financiering gaat. Ik werk door tot kwart over 11, denk dat ik eigenlijk de boterhammen voor morgen zou moeten smeren, maar kijk in plaats daarvan toch even naar een interview met Marjon van Royen bij Pauw en Witteman. Ik heb een zwak voor haar sinds haar boeken over Brazilië in de jaren 90, omdat ik daar toen enkele maanden heb gewoond en gewerkt voor mijn masteronderzoek. Voor het slapen gaan nog een paar bladzijden gelezen in Sweet Tooth van Ian McEwan, mijn favoriete schrijver.

Dinsdag

Toch maar weer de wekker vroeg gezet omdat ik de boterhammen niet had gesmeerd. We zijn met z’n allen toch al een stuk efficienter vanochtend, zeker 5 minuten sneller de deur uit! Dat maakt de fietstocht naar school iets minder een race. Na wegbrengen van de kinderen ga ik naar de tandarts, waar ik mijn zesmaandelijks herhaalde gesprek heb: Vraag: Flost u wel eens? Antwoord: Nee. Vraag: Waarom niet? Antwoord: omdat ik daar een hekel aan heb, en bovendien het geduld niet kan opbrengen. Vraag/opmerking: Weet u dat dit goed voor u zou zijn? Antwoord: Ja. Ik heb een prima tandarts, maar soms verlang ik naar de tandarts uit mijn jeugd die het nooit over flossen had. Gelukkig heb ik geen gaatjes.

Op de VU eerst snel mijn emails die ’s nachts zijn binnengekomen (veelal van collega’s in de VS) doorwerken, en vervolgens een begin maken met het online indienen van het abstract voor het congres in Houston in maart. Ik kom halverwege het online invulformulier als Nicola binnenkomt en we naar het lab vertrekken. Na de wekelijkse koffiebijeenkomst van de groep om 10 uur maak ik snel het online invulformulier af. De verbinding is nog snel omdat alle Amerikanen nog wakker moeten worden – later vandaag zal de server van het congres vrijwel platleggen omdat iedereen op de laatste dag zijn/haar abstract indient. Ik heb een bijeenkomst met Josepha, die samen met Sergei vannacht haar nieuwste meetgegevens heeft verkregen. Die laten precies zien wat we zochten, heel fijn. Josephas manuscript en het bijbehorende hoofdstuk van haar proefschrift staan nu helemaal op de rails en dit wordt een mooie publicatie. Door met overleg met ons cluster (samen 8 stafleden, met postdocs en promovendi komen we op zo’n 30 personen) over onderzoek en onderwijs bij onze afdeling Aardwetenshappen. Ik zal de details niet noemen maar de situatie is eigenlijk zoals altijd. Hoe goed we het ook doen met z’n allen voor wat betreft de studentenaantallen (het aantal is leidend voor de finaciering die we ontvangen voor het verzorgen van ons onderwijs) en het binnenhalen van onderzoeksbeurzen, de rode cijfers verschijnen altijd weer aan de horizon. Wat dat betreft moeten we altijd waken voor skepsis, want het is makkelijk om moedeloos te worden van de verdeelmodellen, interne overheads, geschatte tekorten van 2015, enzovoorts. Gelukkig kan ik hierna door naar het lab. Ik ben de hele middag bezig met in elkaar zetten van een experiment – of eigenlijk alleen met voorbereidingen daarop. Platina buizen moeten worden doorgesneden, stukjes keramiek moeten in delen van 50 mm worden gebroken en geslepen. Het lijkt allemaal simpel maar het is o zo belangrijk om dit goed te doen, zeker in het begin. Nicci leert snel en is enthousiast.

Vlak voor ik naar huis ga komt een email binnen die ter uitleg dient van het lage bedrag dat beschikbaar is per niet-EU student (zie gisteren). Onbegrijpelijk en onbevredigend, de ideale combinatie. Om half 6 ga ik op de fiets naar huis, daar de auto ophalen om de kinderen bij de opvang op te halen. Als we thuiskomen is Fraukje net binnen. Tijd voor Sesamstraat, eten (pasta met pesto), verhaaltje voorlezen en bed voor de kinderen. Weer gaan we met laptop op schoot aan de koffie. Fraukje geeft morgen onderwijs en bereidt dat voor, ik werk emails bij en vul een elektronisch formulier in met nevenwerkzaamheden zodat mijn officiele VU website geupdate kan worden. Dat klinkt lucratiever dan het is, mijn nevenwerkzaamheden zijn allemaal onbetaald. Daar kan Cees Veerman nog een puntje aan zuigen. Nog even espn.com nalezen voor een typisch verhaal: de Washington Redskins verloren niet alleen hun playoff wedstrijd maar hun beste speler is ernstig geblesseerd geraakt aan zijn knie en mist misschien het volgende seizoen ook. Op TV begint de film Kill Bill maar daar ben ik niet echt voor in de stemming. 

Woensdag

Op woensdagen werk ik thuis. Vanochtend bestaat vooral uit (figuurlijk) rondrennen: kinderen naar school brengen (normaal doet Fraukje dat maar die geeft college), boodschappen doen, via een snelle espresso thuis naar de fietsenmaker om te kijken naar een nieuw kinderzitje (Sanne en Femke zijn allebei te groot aan het worden voor de stoeltjes die we nu achterop hebben), naar de ING om het juiste formulier op te halen en dat in te vullen en achter te laten (we waren benieuwd), en nieuwe broeken gekocht (ik zag dit weekend dat ik nog 1 representatieve broek over heb. Aardwetenschappers doen niet moeilijk over nette kleding op het werk (het dragen van een stropdas leidt steevast tot de opmerking van zowel mijn dochters als mijn collega’s ‘dat er zeker iets bijzonders is vandaag’) maar scheuren op de knie (hoe modieus ook) zijn nu ook weer niet de bedoeling. Om kwart over 12 haal ik de kinderen van school, twee vriendinnetjes komen ook mee. We eten met zijn allen een heel brood op, en de dames gaan daarna boven en buiten spelen.

Mijn moeder belt en we praten even bij, dat was er in het nieuwe jaar nog niet echt van gekomen. We spreken af dat ik volgende week langskom. Mijn ouders wonen sinds een paar jaar in Gorinchem, dat is lekker dichtbij vergeleken met Hoensbroek waar ze daarvoor woonden (en waar ik ben opgegroeid). Na het telefoontje kan ik nog wat email berichten beantwoorden voor de vriendinnen om kwart over drie worden opgehaald. Wij vertrekken ook meteen, naar het zwembad. Sanne en Femke hebben tegelijkertijd les. Dat is qua timing efficient maar leidt steevast tot gehaaste omkleedpartijen, en een mopperende vader (vooral omdat het ongeveer 60 graden is in de kleedruimte). Omdat het de eerste les na de vakantie is wordt er met kleren aan gezwommen – nog meer kledingstukken in de rondte dus. Ik heb een manuscript van een postdoc meegenomen maar kijk tussendoor lekker naar de lessen. Ik denk dat Sanne binnenkort wel haar C diploma mag gaan halen. Thuis begin ik met koken, het wordt een hartige taart met pompoen en vijgen uit de Allerhande. Die mislukt en smaakt daarbij ook niet erg bijzonder, weg met dat recept! Als de kinderen in bed liggen verder met lezen van een manuscript, daar ben ik tot 11 uur zoet mee. Nog maar 20 bladzijden te gaan in Sweet Tooth.

Lees verder, deel twee

 

 

 



 

 


Ga terug naar de bovenkant van deze pagina
Ga terug naar de inhoud
Ga terug naar de site navigatie
Ga terug naar zoeken